جایگاه ایران در نظم امنیتی خاورمیانه دچار تحول ساختاری شده، از بازیگری با توان بازدارندگی بالقوه به قدرتی که توان نظامی خود را به نمایش گذاشته و اثبات کرده است. اکنون ایران پساجنگ نه تنها در معادلات منطقهای بلکه در سطح جهانی به عنوان بازیگری فعال، قدرتمند و تعیینکننده مطرح است و این امر مبنای بازتعریف توازن قوا در غرب آسیا و فراتر از آن خواهد بود.
ایران، امروز در نقطهای قرار دارد که دیگر تکرار ادبیات هشدار و سخنان بدون اقدام، نه تنها کارایی ندارد بلکه امنیت ملی را به خطر انداخته است.
تغییر پارادایم از "سیاستمحوری اقتصاد" به "اقتصادمحوری سیاست" ضرورتی تاریخی برای ایران امروز است. در این چارچوب سیاست باید به بازسازی ساختارهای اقتصادی، ارتقاء حکمرانی کارآمد و تسهیل تعامل سازنده با جهان بینجامد.
پوپولیسم (مردمگرایی) به عنوان یک پدیده سیاسی از اواخر قرن نوزدهم تا به امروز به شکلهای متنوعی در کشورهای مختلف ظهور کرده است. با وجود تنوع زمینههای فرهنگی، اقتصادی و تاریخی، پوپولیسم دارای الگوهای مشترکی است که آن را از دیگر پدیدههای سیاسی متمایز میکند. در عصر حاضر با ظهور رهبران پوپولیست در کشورهای مختلف، […]
نظام بینالملل امروز در حال گذار از مدل سنتی اتحادهای پایدار و ساختاریافته به سمت ائتلافهای موقت، منعطف و مسئلهمحور است. هم ناتو به عنوان یک ائتلاف کهنهکار و هم بریکس بهعنوان چارچوبی نوظهور، هر دو با چالشهایی مواجه هستند که ریشه در تغییر ماهیت قدرت، تنوع تهدیدات و الگوی جدید محاسبه منافع دارند.
استفاده هدفمند و سیاسی از واژهای جعلی توسط ترامپ، بخشی از یک استراتژی گستردهتر برای بازتعریف توازن قدرت منطقهای، تضعیف مشروعیت تاریخی ایران، و تحکیم ائتلاف ضدایرانی است. در مقابل، ایران باید با قدرت، علم، و ابزارهای حقوقی و دیپلماتیک به مقابله با این روند بپردازد. این تنها یک "مسئله نام" نیست؛ بلکه مسألهای حیاتی در حوزه هویت تاریخی، مشروعیت بینالمللی و منافع ژئوپلیتیکی ایران در یکی از حساسترین مناطق جهان است.
اعتماد یکجانبه و بدون پشتوانه به وعدههای کشورهای غربی به ویژه آمریکا نه تنها دستاوردی برای ایران در پی نخواهد داشت بلکه میتواند زمینهساز آسیبهای جدی به امنیت و منافع حیاتی کشور گردد.
امنیت ملی مفهومی نسبی، شکننده و وابسته به قدرت بازدارندگی است. ایران در محیطی پر از تهدیدهای بالفعل و بالقوه قرار دارد. اگرچه برنامه هستهای صلحآمیز ایران حق مسلم ملت است، اما در شرایط کنونی این حق باید به مرحلهای فراتر ارتقا یابد. دستیابی به تسلیحات هستهای (ولو در سطح توانایی ساخت) نه تنها برای جلوگیری از جنگ، بلکه برای تقویت موقعیت منطقهای، استقلال تصمیمگیری و عزت ملی، ضروری به نظر میرسد.