دیپلماسی دیجیتال به ابزاری کلیدی در سیاست خارجی کشورها تبدیل شده و دیگر یک انتخاب اختیاری نیست، بلکه ضرورتی اجتنابناپذیر است. کشورهایی که از فناوریهای دیجیتال به طور هوشمندانه و استراتژیک بهره میبرند، میتوانند نفوذ بیشتری در صحنه بینالمللی داشته باشند. بااینحال این حوزه نیازمند مدیریت صحیح، مقابله با تهدیدات سایبری و تنظیم مقررات مناسب برای جلوگیری از انتشار اطلاعات نادرست است. آینده دیپلماسی جهانی به میزان توانایی کشورها در بهرهگیری از ابزارهای دیجیتال و فناوریهای نوین وابسته خواهد بود.
دلار همچنان بر اقتصاد جهانی مسلط است، اما تلاشهای بسیاری برای کاهش این وابستگی در حال انجام است.
چین با استفاده از قراردادهای بلندمدت، سرمایهگذاریهای کلان و پرداخت وام به دیگر کشورها و در درنتیجه آن ایجاد تله بدهی، در حال افزایش نفوذ خود در جهان است و به تدریج وابستگی کشورهای مختلف را به خود بیشتر میکند.
بندر فاو و پروژه «جاده توسعه» به عنوان یک مسیر جدید ترانزیتی، با هدف دسترسی به آبهای آزاد و تبدیل شدن به یک مرکز حمل و نقل منطقهای میتواند تهدیدی جدی برای منافع اقتصادی و ژئوپلیتیکی ایران باشد.
دیدگاههای دونالد ترامپ نسبت به سیاست داخلی و خارجی را میتوان از طریق دو شعار کلیدی کارزار انتخاباتی او در سال ۲۰۱۶ درک کرد: «اول آمریکا» و «آمریکا را دوباره با عظمت کنید».
روابط بین ایران و روسیه دارای ابعاد پیچیدهای در حوزههای سیاسی، اقتصادی و امنیتی است. این روابط همواره تحت تأثیر تحولات بینالمللی، منافع ملی دو کشور، و تعاملات آنها با قدرتهای بزرگ جهانی به ویژه ایالات متحده آمریکا قرار داشته است. از نظر سیاسی، ایران و روسیه در برخی مسائل بینالمللی مانند سوریه و مقابله […]